पीडाको बोझ

कठोर रातको बिच्चमा
एक कदम रोकिएर हजारौ पल्ट ढोगेको
त्यो विश्वासको प्रतिमा
आज अनायस
विश्वासकै अहमले जिस्काइरहेको छ
नि शब्द।

किनकी युग लगाएर सिचेका फुलहरु
जुगौ जुगका जीवन्त प्रयत्नको कालो तुवालोले
सुकाउदै लगेको छ

यो अति दयानिय कहाली लाग्दो
मर्मले चिरिएको
हृदय सम्हाल्ने दयालु घाम हो ?
या आफ्नै आनगिन्ती
आवश्यकताको चोटले
आकासको छाती चिरेर
जितको खुशिमा लोटपोट
भएको लाचार दिन ? ?

जो बिर्सिएको छ
खुशिको उन्माद्ले बिलाउनु छ
अधेरोमा निसानी नराखी ।

तै पनि पीडै पीडाले फाटेको बिस्वास
कसेर मुठ्ठी भरि
नाप्नु छ जिन्दगीको यात्रा
अनन्त-अनन्त
दुख्खका पर्खाल मास्ने
साहस लिएर ।

हुन त
पीडाको बोझ अनुसार
पीडाको बोध फरक
हैन भने
आफ्नै रगतको एकघुट पिएर हेर,
आफुबाट चुडिएर जादै गरेका सपनाको धमिलो तस्बिरले
मुटुका टुक्रा सिएर हेर,
र अन्त्यमा
सक्छौ जिवन जिएर त् हेर

भिम जोशी
लेकुडा, डडेल्धुरा

Loading...

तपाईको प्रतिक्रिया

सम्बन्धित समाचार